PAROPRZEPUSZCZALNOŚĆ

Zależnie od temperatury i wilgotności powietrza, po obu stronach przegrody budowlanej panują z reguły różne ciśnienia pary wodnej. Na skutek tej różnicy ciśnień para wodna jest zmuszona do „przemieszczania się” przez przegrodę – od strony wyższego ciśnienia (strona ciepła) ku niższemu ciśnieniu (strona zimna). Takie „przemieszczanie się” pary wodnej nazywamy jej dyfuzją.

Materiały budowlane stawiają dyfuzji pary wodnej różny opór. Niektóre pozwalają na dyfuzję pary niemal bez trudności (takie materiały nazywamy paroprzepuszczalnymi, dyfuzyjnymi lub otwartymi na dyfuzję), inne zaś tylko w niewielkim stopniu umożliwiają dyfuzję pary wodnej. Im większa jest paroprzepuszczalność materiału budowlanego tym mniejsze jest ryzyko wystąpienia zawilgocenia w przegrodzie budowlanej a tym samym jej uszkodzenia. Symbolem µ charakteryzuje się zdolność materiału budowlanego do dyfuzji, im mniejszy tym para wodna łatwiej przenika przez materiał (przyjmuje się, że powietrze i wełna mineralna mają µ = 1; ). S_d – to opór warstwy, iloczyn µ i jej grubości wyrażony w metrach (m), pokazuje on jaki opór napotyka para wodna przechodząc przez dany materiał w porównaniu do oporu równoważnej warstwy powietrza. Np. S_d = 0,1 m oznacza, że przegroda stawia taki opór dyfuzyjny jak 0,1 m – czyli 10 cm warstwa powietrza.

Produkty z grupy Carbon wyróżniają się wyjątkowo dobrą przepuszczalnością pary wodnej: µ ≤ 5, s_d < 0,01 m; tym samym pozwalają na szybkie odparowanie nadmiaru wilgoci z podłoża.